Jakie pytania może zadać psycholog podczas badania OZSS?

Wielu rodziców przed badaniem OZSS próbuje znaleźć w internecie listę pytań, które może zadać psycholog.

„Co powiedzieć?”
„Jakich pytań się spodziewać?”
„Czy będą pytania podchwytliwe?”

Nie ma jednej listy pytań dla wszystkich rodzin. Zakres badania zależy od konkretnej sytuacji rodziny i od tego, na jakie pytania sąd potrzebuje odpowiedzi.

Możemy jednak spodziewać się, że rozmowa będzie dotyczyła nie tylko rozstania i konfliktu między rodzicami.

Psycholog może pytać o dziecko — jego zdrowie, rozwój, funkcjonowanie emocjonalne, szkołę, naukę, zainteresowania, relacje z rówieśnikami i codzienne życie.

Ważnym obszarem będzie również relacja rodzica z dzieckiem: sposób spędzania wspólnego czasu, stawianie granic, reagowanie na emocje dziecka, jego trudności i potrzeby.

Pytania mogą dotyczyć także relacji z drugim rodzicem — tego, jak wyglądały relacje przed rozstaniem, jak przebiegało rozstanie, jak rodzice obecnie się komunikują oraz jak wyglądają kontakty dziecka z każdym z nich.

Może pojawić się również szerszy kontekst, czyli rodzina pochodzenia, własne dzieciństwo, relacje z rodzicami, ważne doświadczenia rodzinne czy wcześniejsze związki.

Dlaczego psycholog o to pyta?

Ponieważ historia naszych własnych relacji może mieć znaczenie dla tego, jak dzisiaj budujemy więź z dzieckiem, jak reagujemy na konflikt, bliskość, granice czy silne emocje.

Dlatego nie warto przygotowywać sobie „idealnych odpowiedzi”.

Można powiedzieć: „Nie pamiętam dokładnie”, albo „Tak to odbieram, ale nie wiem, jakie były intencje drugiego rodzica”.

To nie jest egzamin z pamięci ani konkurs na najlepszą historię.

Warto natomiast przed badaniem uporządkować sobie najważniejsze informacje dotyczące dziecka i rodziny — jego zdrowia i rozwoju, szkoły, zainteresowań, relacji z rodzicami oraz tego, jak funkcjonuje obecnie.

I przede wszystkim warto znać swoje dziecko nie tylko poprzez fakty, ale poprzez jego emocje, potrzeby, trudności i sposób reagowania na świat.

Bo najważniejsze pytanie nie brzmi:

„Jak dobrze odpowiedzieć psychologowi?”

Tylko:

„Czy naprawdę znam swoje dziecko i potrafię zobaczyć świat z jego perspektywy?”